De Amsterdamse School is de officieuze benaming voor een groep kwalitatieve Amsterdamse gitaarbands die midden jaren tachtig van zich doet spreken. De scene ontstaat doordat verschillende bands elkaar tegenkomen tijdens optredens in de muziekcafés die hoofdstad in deze periode rijk is. De meeste bands hebben verwantschap met gitaargroepen die in dezelfde periode vanuit de Amerikaanse westkust actief zijn, zoals The Long Ryders, Rain Parade, Green On Red en Dream Syndicate. Net zoals bij de Amerikanen draait de muziek om het liedje en zijn synthesizers taboe. Claw Boys Claw zorgt in 1984 voor een heuse Hollandse hype met hun garagegeluid op het in drie uur opgenomen debuutalbum Shocking Shades Of Claw Boys Claw. Naast het opzwepende geluid valt de band live op door de capriolen van de charismatische frontman Peter te Bos. The Fatal Flowers groeit uit tot de meest toonaangevende exponent van de Amsterdamse gitaarschool. In 1987 ontvangt de band een Edison en staat Pinkpop op het programma. Het album Johnny D. Is Back!, in het voorjaar van 1988 opgenomen door producer Mick Ronson in het Amerikaanse Woodstock, blijkt de zwanenzang, ondanks een Zilveren Harp en de verkiezing tot nummer één in de categorie Vaderlandse Elpee 1988 door lezers van OOR. In juni 1990 houdt voorman Richard Janssen het onverwachts voor gezien. Andere bands uit de Amsterdamse School zijn o.a. Blue Murder (met de gebroeders Van der Ploeg), The Landlords (country met Gert Jonkers en Marcel Kruup), The Jack Of Hearts en Spo.Dee.O.Dee.

Claw Boys Claw
The Fatal Flowers
L'Attentat
Blue Murder
The Landlords
The Jack of Hearts
Spo Dee O Dee